Magda Jako kapłan, na co dzień spotykam ludzi, którzy niosą na swoich barkach ciężar bólu, choroby czy poczucia beznadziei. W takich chwilach łatwo zwątpić i zadać pytanie: gdzie jest Bóg w moim cierpieniu? Właśnie wtedy z pomocą przychodzą nam historie świętych – ludzi, którzy przeszli przez najciemniejsze doliny życia, trzymając się światła wiary. Historia, którą chcę dziś opowiedzieć, jest jedną z najbardziej poruszających. To opowieść o małej dziewczynce, której odebrano wszystko, nawet imię, a która odnalazła w Bogu wolność tak wielką, że inspiruje miliony ludzi na całym świecie. Poznajcie niezwykłą drogę Świętej Józefiny Bakhity.
Kim była Św. Józefina Bakhita? Od mroku niewoli do światła wiary
Święta Józefina Bakhita przyszła na świat około 1869 roku w Sudanie, w regionie Darfur. Urodziła się w kochającej, zamożnej rodzinie, otoczona troską i miłością. Niestety, jej szczęśliwe dzieciństwo zostało brutalnie przerwane. W wieku około siedmiu lat została porwana przez arabskich handlarzy niewolników. Trauma była tak wielka, że dziewczynka zapomniała swojego imienia. Porywacze, w okrutnym geście ironii, nazwali ją „Bakhita”, co po arabsku oznacza „szczęściara”.
Jeden błąd w jej imieniu skrywał tragiczną prawdę. Co tak naprawdę oznacza „Bakhita”?
To imię, nadane przez oprawców, stało się dla niej piętnem. Jej „szczęście” polegało na tym, że przez kolejne lata była sprzedawana pięciokrotnie na targach niewolników. Doświadczyła niewyobrażalnego okrucieństwa, głodu i upokorzenia. Jeden z jej właścicieli, turecki generał, kazał ją i inne niewolnice poddać rytualnemu tatuowaniu. Na jej ciele wykonano ponad sto nacięć, które następnie wypełniono solą, aby blizny były trwałe. Ból fizyczny był ogromny, ale jeszcze większa była rana w jej sercu – rana odrzucenia, samotności i poczucia, że jest tylko rzeczą, a nie człowiekiem. Te blizny nosiła na swoim ciele do końca życia jako bolesne świadectwo ludzkiej niegodziwości.
Droga do wolności i wiary – podróż, która zmieniła wszystko
Przełom w życiu Bakhity nastąpił, gdy została kupiona przez włoskiego konsula, Callisto Legnaniego. Po raz pierwszy od lat ktoś potraktował ją z życzliwością i szacunkiem. Nie była już bita ani poniżana. Kiedy konsul musiał wracać do Włoch, Bakhita błagała, aby zabrał ją ze sobą. Tak trafiła do Europy, gdzie rozpoczęła się jej powolna droga ku prawdziwej wolności.
We Włoszech służyła w domu przyjaciela konsula, Augusto Michieliego. Kiedy państwo Michieli musieli wyjechać w podróż, powierzyli Bakhitę opiece sióstr kanosjanek (Zgromadzenie Córek Miłości) w Wenecji. To właśnie tam, za murami klasztoru, po raz pierwszy usłyszała o Bogu, który jest Miłością.
Czy wiesz, dlaczego nazywano ją „szczęściarą”? Odpowiedź może cię zaskoczyć.
W klasztorze Bakhita odkryła, że istnieje „Ktoś”, kto zna ją od zawsze, kocha ją bezwarunkowo i nigdy jej nie opuścił, nawet w najgorszych chwilach niewoli. To odkrycie wstrząsnęło nią do głębi. Jak sama później wyznała, gdyby znała tego Boga jako dziecko, o wiele łatwiej zniosłaby swoje cierpienie. To właśnie wtedy jej imię – „Bakhita” – nabrało zupełnie nowego znaczenia. Jej prawdziwym szczęściem nie było uniknięcie niewoli, ale odnalezienie w niej Boga. Zrozumiała, że jest nieskończenie kochana przez Stwórcę, a jej godność nie zależy od opinii ludzi, ale od bycia dzieckiem Bożym.
„Jestem ostatecznie wolna” – życie w zakonie i duchowe dziedzictwo
Gdy pani Michieli wróciła z podróży i chciała zabrać Bakhitę z powrotem, ta odmówiła. Sprawa trafiła do sądu, który orzekł, że niewolnictwo we Włoszech jest nielegalne, a Bakhita jest osobą wolną. Wtedy po raz pierwszy mogła sama zadecydować o swoim losie. Wybrała Boga.
9 stycznia 1890 roku przyjęła chrzest, bierzmowanie i Pierwszą Komunię Świętą, otrzymując imię Józefina Małgorzata Fortunata. Kilka lat później wstąpiła do zgromadzenia sióstr kanosjanek. Przez ponad 50 lat służyła Bogu i ludziom w klasztorze w Schio, wykonując najprostsze prace – była kucharką, szwaczką, a przede wszystkim furtianką. To właśnie przy furcie klasztornej spotykała ludzi, którzy przychodzili ze swoimi troskami. Jej łagodny uśmiech, pełne ciepła oczy i proste słowa pociechy przynosiły ulgę wielu osobom. Nazywano ją z miłością „Madre Moretta”, czyli „Czarna Mateczka”.
Ta jedna lekcja od byłej niewolnicy może odmienić Twoje spojrzenie na cierpienie.
Najbardziej zdumiewającym owocem jej wiary była zdolność do przebaczenia. Zapytana, co zrobiłaby, gdyby spotkała swoich porywaczy, odpowiedziała bez wahania, że uklękłaby i ucałowała im ręce, bo gdyby nie oni, nie poznałaby Jezusa. To jest lekcja, która może wstrząsnąć naszym postrzeganiem cierpienia. Papież Benedykt XVI w swojej encyklice *Spe Salvi* (O nadziei chrześcijańskiej) wskazuje na Świętą Józefinę Bakhitę jako na wzór nadziei, która rodzi się nie z zapomnienia o złu, ale z spotkania z Bogiem, który potrafi nawet z największego zła wyprowadzić dobro. Jej życie dowodzi, że nadzieja chrześcijańska to nie tani optymizm, ale głębokie przekonanie, że ostateczne zwycięstwo należy do Bożej miłości.
Św. Józefina Bakhita jako patronka – komu dzisiaj pomaga?
W 2000 roku papież Jan Paweł II ogłosił Józefinę Bakhitę świętą. Jej historia stała się inspiracją dla całego Kościoła i świata. Dziś jest ona potężną orędowniczką w niebie, szczególnie dla tych, którzy noszą w sercu podobne rany.
Święta Józefina Bakhita jest patronką:
* Sudanu i Sudanu Południowego – krajów wciąż naznaczonych konfliktami i cierpieniem.
* Ofiar handlu ludźmi i współczesnego niewolnictwa – jej wstawiennictwu poleca się miliony ludzi, którzy dziś cierpią z powodu wyzysku.
* Wszystkich, którzy doświadczają opresji, upokorzenia i traumy – uczy, jak odnaleźć wewnętrzną wolność i godność w Chrystusie.
Jej życie przypomina nam, że żadna rana nie jest zbyt głęboka, by Boża miłość nie mogła jej uleczyć.
Historia Świętej Józefiny Bakhity to dowód na to, że nawet w najgłębszej ciemności może rozbłysnąć światło wiary. Jej droga od bycia przedmiotem w rękach ludzi do stania się umiłowaną córką Boga jest potężnym świadectwem odkupienia. Pamiętaj, że niezależnie od tego, przez jakie trudności przechodzisz, nie jesteś sam. Święta Bakhita uczy nas, że Bóg, którego nazywała czule „Paron” (Pan, Mistrz), jest zawsze blisko, gotów zamienić nasze blizny w znaki zwycięstwa.
Podzielcie się w komentarzach, który fragment z życia Świętej Józefiny Bakhity poruszył Was najbardziej. Niech jej historia będzie dla nas wszystkich źródłem siły i nadziei.
