Krzysztof W chwilach, gdy życie stawia przed nami mur, który wydaje się niemożliwy do pokonania, a ludzkie siły i logika zawodzą, serce człowieka wierzącego odruchowo szuka oparcia w kimś, kto rozumie beznadzieję. Właśnie wtedy w myślach wielu pojawia się ona – Święta Rita z Cascii, cicha i potężna orędowniczka w sprawach po ludzku przegranych. Zapraszam Cię do poznania jej historii, która jest dowodem na to, że nawet w najgłębszej ciemności może zakwitnąć róża nadziei.
Kim była Święta Rita z Cascii? Niezwykły życiorys perły z Roccaporena
Margherita Lotti, bo tak brzmiało jej prawdziwe imię, przyszła na świat około 1381 roku w małej włoskiej wiosce Roccaporena, niedaleko Cascii. Od najmłodszych lat jej serce pałało miłością do Boga i pragnęła poświęcić swoje życie w klasztorze. Jednak wola jej rodziców była inna. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem, została wydana za mąż za porywczego i brutalnego człowieka, Paolo Manciniego.
Jej życie małżeńskie było drogą krzyżową. Przez osiemnaście lat znosiła w milczeniu i modlitwie wybuchy gniewu swojego męża. Nie odpowiadała złem na zło. Jej cierpliwość, łagodność i nieustanna modlitwa w intencji nawrócenia Paola przyniosły w końcu owoc. Mąż zmienił swoje postępowanie, stając się człowiekiem łagodniejszym i bardziej pobożnym. Niestety, dawne porachunki sprawiły, że został zdradziecko zamordowany.
Czy Św. Rita naprawdę chciała być żoną i matką? Prawda o jej powołaniu
To pytanie zadaje sobie wielu, poznając jej historię. Prawdą jest, że jej pierwszym i najgłębszym pragnieniem była służba Bogu w zakonie. Jednak jej życie pokazuje, że świętość można osiągnąć na każdej drodze, którą Bóg nam wyznacza. Jej „tak” powiedziane woli rodziców, a następnie pełne poświęcenia życie jako żona i matka, stało się niezwykłym świadectwem wierności i miłości, która przemienia serca. Jej powołanie nie zostało złamane, lecz zrealizowało się w sposób trudny i bolesny, ale ostatecznie prowadzący do chwały nieba.
Po śmierci męża na Ritę spadł kolejny cios. Jej dwaj synowie, owładnięci pragnieniem zemsty za śmierć ojca, nie chcieli słyszeć o przebaczeniu. Rita, obawiając się, że popełnią grzech śmiertelny i stracą życie wieczne, modliła się do Boga, by raczej zabrał ich z tego świata, niż pozwolił im dokonać mordu. Wkrótce obaj zmarli w wyniku zarazy, pojednani z Bogiem. Choć brzmi to dla nas dramatycznie, w tamtych czasach świadectwa wskazują, że Rita postrzegała to jako akt Bożego miłosierdzia.
Droga do klasztoru – gdy ludzkie drzwi są zamknięte
Pozbawiona męża i dzieci, Rita postanowiła w końcu zrealizować swoje młodzieńcze marzenie i wstąpić do klasztoru sióstr Augustianek w Cascii. Tu jednak spotkała się z kolejną odmową. Siostry obawiały się, że jej przyjęcie na nowo roznieci konflikt między rodziną jej męża a rodziną jego zabójców. Drzwi klasztoru, podobnie jak wiele innych drzwi w jej życiu, pozostały zamknięte.
Rita nie poddała się. Zwróciła się o pomoc do swoich świętych patronów: Jana Chrzciciela, Augustyna i Mikołaja z Tolentino. Jak podaje tradycja, pewnej nocy święci ukazali się jej i w cudowny sposób wprowadzili ją do wnętrza zamkniętego klasztoru. Siostry, widząc tak wyraźny znak Bożej interwencji, nie mogły dłużej odmawiać i przyjęły ją do swojej wspólnoty.
Ten jeden cud sprawił, że nawet najwięksi sceptycy zamilkli. Poznaj historię stygmatów Św. Rity
W klasztorze Rita wiodła życie pełne modlitwy, pokuty i posłuszeństwa. Pewnego dnia, zasłuchana w poruszające kazanie o Męce Pańskiej, gorąco prosiła Jezusa, by pozwolił jej uczestniczyć w Jego cierpieniu. Jej prośba została wysłuchana w niezwykły sposób. Poczuła przeszywający ból w głowie, a na jej czole pojawiła się głęboka, krwawiąca rana – stygmat od ciernia z korony Chrystusa.
Ten znak jedności z cierpiącym Zbawicielem nosiła przez ostatnich piętnaście lat swojego życia. Rana wydzielała przykrą woń, co stało się dla Rity źródłem dodatkowego upokorzenia i izolacji. Jednak znosiła to wszystko z heroiczną cierpliwością, ofiarowując swoje cierpienie za grzeszników. Jako duszpasterz często powtarzam, że historia stygmatów św. Rity jest jedną z najgłębszych odpowiedzi na pytanie o sens cierpienia, które potrafi, zjednoczone z Krzyżem, przynosić zbawienne owoce.
Patronka od spraw beznadziejnych – skąd wziął się ten tytuł?
Gdy spojrzymy na całe życie Świętej Rity, zrozumiemy, dlaczego stała się ona niezawodną pomocą w sytuacjach, które wydają się bez wyjścia. Doświadczyła niemal każdego rodzaju ludzkiego bólu i rozczarowania:
- Cierpienia w małżeństwie: Przez lata żyła u boku trudnego, porywczego męża.
- Bólu matki: Przeżyła tragiczną śmierć swoich dzieci.
- Samotności wdowy: Została sama po stracie całej rodziny.
- Odrzucenia: Drzwi klasztoru były dla niej początkowo zamknięte.
- Choroby i fizycznego bólu: Przez lata nosiła bolesny stygmat na czole.
W każdej z tych sytuacji, po ludzku beznadziejnej, ona nie traciła wiary. Jej niezłomne zaufanie Bogu sprawiło, że po śmierci zasłynęła licznymi cudami. Wierni, widząc, że wstawia się ona skutecznie w najtrudniejszych sprawach, zaczęli nazywać ją patronką od spraw beznadziejnych i niemożliwych. Potwierdzeniem jej szczególnej roli w Kościele była kanonizacja dokonana w 1900 roku przez papieża Leona XIII.
Dlaczego to właśnie róża stała się symbolem świętej od spraw niemożliwych?
Jednym z najbardziej znanych cudów związanych ze Świętą Ritą jest historia róży. Zimą, na krótko przed śmiercią, obłożnie chorą Ritę odwiedziła kuzynka. Święta poprosiła ją o przyniesienie róży i dwóch fig ze swojego dawnego ogrodu w Roccaporena. Kuzynka była przekonana, że to niemożliwe – w środku mroźnej zimy nic nie mogło urosnąć. Mimo to, z szacunku dla umierającej, poszła we wskazane miejsce.
Ku jej bezgranicznemu zdumieniu, na ośnieżonym krzaku znalazła przepięknie rozwiniętą, pachnącą różę, a na drzewie figowym dwa dojrzałe owoce. Jak pisze w swojej szczegółowej biografii hagiograf ks. Joseph Sicardo, cud ten stał się natychmiastowym symbolem jej wstawiennictwa. Róża, która zakwitła wbrew prawom natury, w środku zimy, jest znakiem, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. To symbol nadziei, która może pojawić się w najbardziej jałowym i mrocznym okresie naszego życia.
Modlitwa do Świętej Rity – jak prosić o wstawiennictwo?
Zwracając się do Świętej Rity, nie prosimy o magiczne rozwiązanie problemów. Prosimy o jej towarzyszenie i modlitwę, byśmy, tak jak ona, potrafili z wiarą i ufnością przejść przez nasze trudności. Warto pamiętać, że modlitwa za wstawiennictwem świętych to nie lista życzeń, a zaproszenie ich do naszej drogi wiary i prośba o siłę do przyjęcia woli Bożej.
Możesz modlić się własnymi słowami lub skorzystać z tradycyjnej modlitwy:
*Święta Rito, Patronko spraw trudnych i beznadziejnych, zwracam się do Ciebie z sercem pełnym ufności. Ty, któraś tak wiele wycierpiała, znasz ból i lęk, które mnie dziś przygniatają. Proszę, przedstaw moją sprawę (tutaj wymień swoją intencję) Wszechmogącemu Bogu. Wyproś mi łaskę, o którą z pokorą błagam, a nade wszystko siłę do przyjęcia Jego świętej woli. Amen.*
Życie Świętej Rity z Cascii to potężne świadectwo, że wiara, cierpliwość i miłość są w stanie pokonać największe przeciwności. Jej historia nie jest opowieścią o życiu wolnym od problemów, ale o życiu, w którym problemy zostały przezwyciężone przez niezachwianą ufność w Bożą Opatrzność.
Pamiętaj, że nawet gdy przeżywasz najtrudniejszą zimę swojego życia, za wstawiennictwem Świętej Rity w Twoim sercu może zakwitnąć róża nadziei. Niech jej przykład będzie dla Ciebie umocnieniem i przypomnieniem, że dla Boga naprawdę nie ma rzeczy niemożliwych.
